🌑 ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਛੇੜ-ਛਾੜ, ਬਰਬਾਦੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ !

🌑 ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਛੇੜ-ਛਾੜ, ਬਰਬਾਦੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ !

🌑 ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਇਹ ਕੌੜਾ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਅਗਰ ਦਿਨ ਹੈ ਤਾਂ ਰਾਤ ਵੀ ਹੈ। ਦੁੱਖ ਹੈ ਤਾਂ ਸੁੱਖ ਵੀ ਹੈ। ਹਨੇਰਾ ਹੈ ਤਾਂ ਚਾਨਣ ਵੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਗਰ ਵਿਕਾਸ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੀ ਤਾਂ ਹੈ। ਪਰ ਅਫਸੋਸ!ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਹਰ ਪ੍ਰਾਣੀ ਨਾਲੋਂ,ਆਪਣੇ ਆਪਨੂੰ ਸਿਆਣਾ ਅਖਵਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਿਆਣਪ ਦੇ ਬਲਬੂਤੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਬੜੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਦਮਗਜੇ ਮਾਰਦਾ ਨਹੀਂ ਥੱਕਦਾ। ਪਰ ਇਸ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਦਾ ਜਿਹੜਾ ਸਰਵਨਾਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹਦੇ ਵੱਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਅਣਜਾਣ ਬਣਕੇ ਅੱਖਾਂ ਮੀਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਸਮੁੱਚੀ ਕਾਇਨਾਤ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦਾ ਸਬੱਬ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਬੇਸ਼ੱਕ,ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਤਬਦੀਲੀ ਦਾ ਹੋਣਾ ਬੜਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸੁਖਾਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਨਵੀਆਂ-ਨਵੀਆਂ ਖੋਜਾਂ ਦਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਬੜਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਅਤਿਅੰਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਅਤੇ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਵੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਅਫਸੋਸ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਪੈਸੇ ਦੀ ਚਕਾਚੌਂਧ ਚ ਗੁਆਚ ਕੇ ਕਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਾਢਾਂ ਕੱਢਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਮੁੱਚੇ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਲਈ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਘੰਟੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਇਹਦੇ ਚ ਗਲਤੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਸਾਰਾ ਦੋਸ਼ ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਬੰਦੂਕ ਚਲਾਉਣ ‘ਚ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਬੜਾ ਮਾਹਰ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਵਾਨੀ ਫਿਰ ਬੁਢਾਪਾ ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਮੌਤ ਨੇ ਆਉਣਾ ਹੀ ਆਉਣਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਹਰ ਪ੍ਰਾਣੀ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਟੀਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਨੀਆਂ ‘ਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਆਖ਼ਰੀ ਬਿੰਦੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਬੇਸ਼ੱਕ ਵਿਕਾਸ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਵੇ ਜਿਹੜਾ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ‘ਚ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਹੋਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਤਾਂ ਇਸ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੁਦਰਤ ਦੀ ਕਰੋਪੀ ਪਲਾਂ ‘ਚ ਸਭ ਕੁੱਝ ਤਹਿਸ ਨਹਿਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਮੱਥੇ ‘ਤੇ ਹੱਥ ਧਰਕੇ ਭੁੱਬਾਂ ਮਾਰ-ਮਾਰ ਕੇ ਰੋਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਵਕਤ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਛਤਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਫਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਅਫਸੋਸ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਦੀ ਸੁਣਦਾ ਹੀ ਕਦੋਂ ਹੈ।

ਜਿਵੇਂ ਆਵਾਜਾਈ ਨੂੰ ਕੰਟਰੋਲ ਚ ਰੱਖਣ ਲਈ,ਚੌਂਕਾ ਚ ਲਾਲ,ਹਰੇ ਅਤੇ ਸੰਤਰੀ ਰੰਗ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ‌। ਵਾਹਨਾਂ ਤੇ ਇੰਡੀਗੇਟਰ,ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੀ ਲਗਵਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,ਤਾਂ ਕਿ ਜਿਸ ਦਿਸ਼ਾ ਚ ਕਿਸੇ ਚਾਲਕ ਨੇ ਮੁੜਨਾ ਹੋਵੇ।ਉਸੇ ਦਿਸ਼ਾ ਵਾਲਾ ਇੰਡੀਗੇਟਰ ਜਗ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਉਸ ਵਾਹਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵਾਹਨ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕੇ,ਕਿ ਉਸ ਵਾਹਨ ਨੇ ਕਿਹੜੇ ਪਾਸੇ ਜਾਣਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੁੜਨਾ ਹੈ। ਅਗਰ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਵਾਹਨ ਇੰਡੀਗੇਟਰਾਂ ਦੀ ਯੋਗ ਵਰਤੋਂ ਨਾ ਕਰੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਹਨਾਂ ਇੰਡੀਗੇਟਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਹਾਦਸਾ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਹਾਦਸਿਆਂ ਚ ਕਿੰਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ,ਇਹਦੇ ਵਾਰੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਖਿਲਵਾੜ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੜ੍ਹ, ਭੂਚਾਲ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮੀ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਰਦੀ, ਜ਼ਿਆਦਾ ਬਰਸਾਤ, ਸੋਕਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਲਾਮਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ‌। ਇਹ ਸਭ ਅਲਾਮਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੰਡੀਗੇਟਰ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਜਾਵੇ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਬਰਬਾਦੀ ਹਰ ਹਾਲਤ ਚ ਪੱਕੀ ਹੈ।ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਅਜਿਹੀਆਂ ਚਿਤਾਵਨੀਆਂ ਦੀ ਕਦੋਂ ਪ੍ਰਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ।ਕਿਉਂਕਿ‌ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਿਆਣਪ ‘ਤੇ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਹੰਕਾਰ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਕੁਦਰਤ ਦਾ ਵੀਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਕਿ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਹੀ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਚਾਹੇ ਹੱਸਣਾ, ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ, ਬੋਲਣਾ, ਰੋਣਾ, ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਫਿਰ ਭੁੱਖੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਬਦਮਾਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਰਾਫਤ ਵੀ ਮਾੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਲੋੜ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸ਼ਰੀਫ਼ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜੀਣ ਵੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ, ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਲੋਕ,ਕੁਦਰਤ ਨਾਲ ਛੇੜਛਾੜ ‘ਚ ਵੱਧ ਚੜ੍ਹਕੇ ਹਿੱਸਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ‌। ਜੀਹਦੇ ਲਈ,ਇਹ ਲੋਕ ਮੁੱਖ ਦੋਸ਼ੀ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।ਪਰ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਨਿੱਜੀ ਫਾਇਦਾ ਲੈਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਦੁੱਖ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹਜਦੋਂ ਆਮ ਲੋਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਹੱਥ ਤੇ ਹੱਥ ਧਰਕੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਜਿਸ ਨਾਲ,ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੌਸਲੇ ਬੁਲੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ‌।ਜਿਸਦੀ ਬਦੌਲਤ ਇਹ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਕਬਰ ਪੁੱਟਣ ਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਂ…..

*ਕੋਈ ਮਰੇ ਕੋਈ ਜੀਵੇ, ਸੁਥਰਾ ਘੋਲ ਪਤਾਸੇ ਪੀਵੇ!*
ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਗੁੱਝੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਕਿ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਆਪਣੀ ਗੱਦੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਅਤੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਘਰਾਣੇ ਬੇਸ਼ੁਮਾਰ ਧਨ ਦੌਲਤ ਕਮਾਉਣ ਲਈ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਅਜਿਹੇ ਮਨਸੂਬੇ ਘੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਮ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲੋਕ ਵਿਕਾਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਵਿਨਾਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹੋ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੜਕਾਂ, ਪੁਲਾਂ, ਸੁਸਾਇਟੀਆਂ, ਪਾਰਕਾਂ, ਗੁਦਾਮਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੇ-ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਪਜਾਊ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਖੰਡਰਾਂ ‘ਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ‌। ਸੜਕਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੀ ਕਟਾਈ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜੀਵ ਜੰਤੂ, ਪਸ਼ੂ ਪੰਛੀਆਂ ਅਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਜੀਣਾ ਤਾਂ ਦੁੱਭਰ ਕੀਤਾ ਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ।ਸਗੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਕਰ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਬੇਸ਼ੱਕ ਸੰਸਾਰ ਪੱਧਰ ਤੇ ਗਲੋਬਲ ਵਾਰਮਿੰਗ ਦਾ ਢਿੰਡੋਰਾ ਤਾਂ ਬੜਾ ਪਿੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹਦੇ ਤੇ ਅਮਲ ਜ਼ੀਰੋ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਬਰਬਾਦੀ ਅਤੇ ਉੱਕਾ ਹੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਕੀਟਨਾਸ਼ਕ ਦਵਾਈਆਂ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਬੰਜਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਗੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਦਰੱਖਤ ਲਾਉਣ ਵੱਲ ਨਾ ਤਾਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜਨਤਾ ਦਾ ਹੀ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਹੈ।ਪਰ ਜਦੋਂ ਦਰੱਖਤ ਦੀ ਕਟਾਈ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ,ਤਾਂ ਕੋਈ ਰੱਤੀ ਵੀ ਕਿਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।

ਮੁੱਕਦੀ ਗੱਲ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬੇਸ਼ੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬਿਹਤਰੀ ਲਈ ਕੁੱਝ ਨਾ ਕੁੱਝ ਤਬਦੀਲੀ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।ਪਰ ਅਫਸੋਸ ਤਾਂ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਪਣੇ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਅਜਿਹੀਆਂ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਨੂੰ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਅੰਜਾਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਹ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਕਿਸੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਤਹਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਇਹੋ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਕਿਤੇ ਹੜ੍ਹ ਕਿਤੇ ਸੋਕਾ ਕਿਤੇ ਭੂਚਾਲ ਕਿਤੇ ਅੱਗਜ਼ਨੀ ਕਿਤੇ ਬੱਦਲ ਫਟਣ ਕਿਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦਾ ਖਿਸਕਣਾ ਜਿਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਇੰਨ੍ਹਾਂ ਅਲਾਮਤਾਂ ਦੇ ਮੌਕੇ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਬੜੇ ਵਾਅਦੇ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।ਪਰ ਅਫਸੋਸ! ਕਿ‌….

*ਪੰਚਾਂ ਦਾ ਕਿਹਾ ਸਿਰ ਮੱਥੇ,ਪਰਨਾਲਾ ਉੱਥੇ ਦਾ ਉੱਥੇ!*

ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।‌ ਇਉਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ‘ਤੇ ਜਾਨ ਤੇ ਮਾਲ ਦਾ ਬੇਹਿਸਾਬ ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।ਜਿਸਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਰਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਕਾਨੂੰਨ ਬਨਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਆਮ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਹੀ ਇਹਦਾ ਖਮਿਆਜ਼ਾ ਨਾ ਭੁਗਤਣਾ ਪਵੇ।ਦੇਸ਼ ਦੀ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਰਾਜਨੀਤਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ਧਰਮ ਅਤੇ ਜਾਤਪਾਤ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉੱਠ ਕੇ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੋਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਜਨਤਾ ਦੇ ਹਿੱਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤਾਂ ਕਿ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਅਖੌਤੀ ਵਿਕਾਸ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜੀਣਾ ਦੁੱਭਰ ਨਾ ਕਰੇ।ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਜਨਤਾ ਹਰ ਪਾਸਿਉਂ ਬਰਬਾਦੀ ਦੀ ਕਗਾਰ ‘ਤੇ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ।
🌑 ਲੇਖਕ: ਸੁਬੇਗ ਸਿੰਘ ਸੰਗਰੂਰ……✍️
🌑 ਸੰਪਰਕ: 93169-10402

ਫੋਟੋ ਕੈਪਸਨ: ਸੁਬੇਗ ਸਿੰਘ, ਸੰਗਰੂਰ